غزل شمارهٔ ۲۱۱۱

برداشت: صدای دلنشینی از میخانه بلند شد و یارم به خاطر من وارد شد.

برداشت: وقتی که چهره‌ی او را دیدم که بی‌نهایت زیبا بود، حس و حال من در مناجات و گفتگو با او از حد و اندازه خارج شد.

برداشت: موسی جانم، بهتر است که تو به کوه طور بروی و در آنجا با من ملاقات کنی.

برداشت: کوه ندا داد که آن خسته کیست که سرمست و خوشحال به ملاقات من آمده است؟

برداشت: این نفس تابناک مانند یک برق چیست که تا سقف آسمان‌ها پر شده است.

برداشت: این دل، دل عاشقی است که از دوری و مشکلات رهایی یافته و به آزادگی رسیده است.

برداشت: با عشق و عطش فراوان آمده‌ام و در انتظار رحمت و پاداش تو هستم.

برداشت: به جلو برو و نگاهی به لباس و مقام و پاداش من داشته باش.

برداشت: اگر در جستجوی وصل من هستی، عمر جاودانی را در نفی من جستجو کن.

برداشت: از معرفت و یکتایی خداوند بنوش و مست شو؛ این نشانه‌های قدرت من است.

برداشت: تو در کنار شاه آمده‌ای و به خاطر من به حالت حیرت افتاده‌ای، حیرت من از توست و تو همچنان در حیرتی.

برداشت: ای دل، وقتی که در برابر پادشاهی تسلیم شده‌ای، دیگر از ناله و شکایت دست بردار.