غزل شمارهٔ ۲۱۱۰

برداشت: صوتی از خرابه بالا آمد، به طوری که دو چرخ جهان تحت تأثیر ناله‌های من به حرکت درآمد.

برداشت: در نهایت، پیروزی حاصل شد و دوست من برای توجه به حال من وارد شد.

برداشت: ای خدا، ای خدا! چگونه است که محبوب من بی‌هیچ برابری به من پاداش می‌دهد؟

برداشت: ایمان و عبادت می‌تواند اثراتی معجزه‌آسا داشته باشد، در حالی که غفلت، انکار و کارهای نادرست فقط موجب تباهی و آسیب می‌شوند.

برداشت: قصر (محل) به خاطر خطاهای من تنگ می‌شود و دلخوشی‌ها به خاطر اشتباهات من زایل می‌گردند.

برداشت: وجود عشق می‌تواند حتی در عمیق‌ترین نقاط دریا و بلندترین قله‌های کوه نیز ایجاد شور و هیجان کند؛ این احساس به قدری قوی است که روز دیدار را به یاد می‌آورد.

برداشت: اگر تو در دنیای خیالات دیگران نبودن می‌گذاشتی، قطعاً از خیالات من دچار سوختگی می‌شدی.

برداشت: در میدان جنگ، مانند زلزله‌ای که زمین را به لرزه در می‌آورد، طبل‌ها به صدا درآمده و پرچم‌ها بر افراشته می‌شوند و فریادهایی از عمق دل سر می‌دهند.

برداشت: در دوردست، وقتی که شعله‌ها زبانه می‌کشند، در نیمه‌های شب من به آتش ملاقات خود رسیده‌ام.