غزل شمارهٔ ۲۱۰۸

برداشت: من از این خانه نمی‌روم، زیرا اینجا را به عنوان وطن خود پذیرفته‌ام.

برداشت: خانه دوست من و محل آرامشم، گناه بود اگر بخواهم از آن خارج شوم.

برداشت: در جایی که سرم از شادی و سرخوشی به اوج می‌رسد، گوشم را به صداهای نوازش‌گر و دل‌انگیز موسیقی معطوف می‌کنم.

برداشت: نباید هیچ نکته‌ای بگویی و راه مرا در پیش نگیری، زیرا این مسیر مال من است و تو حق نداری در آن دخالت کنی.

برداشت: خانه لیلی اینجا است و من مجنون هستم، جانم اینجا حضور دارد، برو و جان خود را اینجا نگذار.

برداشت: اگر کسی به این خانه بیاید و رفتاری چون من داشته باشد، دهانش بسته خواهد ماند.

برداشت: برخیز و در را ببند، چرا که کوبیدن بر در فایده‌ای ندارد و دوصد بار هم که بشکنی، نتیجه‌ای نخواهی گرفت.

برداشت: ای کاش کسی باشد که دلش به عشق تو گرم شده باشد، مانند آتش، و زیبایی تو را ببیند و لذت ببرد.

برداشت: چهره‌ات را همچون ماه زیر پرده پنهان نکن، زیرا تو زیبایی هستی که آرزوی هر مرد و زنی به شمار می‌روی.

برداشت: این در رحمت را که گشوده‌ای، نبند؛ زیرا تو به کعبه‌ی هر آزمایش‌کننده هستی.

برداشت: تو مانند شمعی هستی که نور و روشنایی می‌بخشد و در دل تو زیبایی و زرق و برق وجود دارد. همچنین، تو همانند باده‌ای هستی که زندگی را شیرین می‌کند و در وجودت صفا و درخشندگی موجود است. تو همچون سهیلی و عقیق یمنی می‌درخشی و ارزشمند هستی.

برداشت: من باقی عمرم را از تو جدا نخواهم کرد، چون به تو وابسته‌ام و مانند حلقه‌ای در گوش تو هستم.

برداشت: شیر من از آتش تو نمی‌ترسد و فیل من هم از کرگدن نمی‌ترسد.

برداشت: تو مانند گلی و من مانند خار هستم. ما همیشه به هم پیوند داریم. چمنی بدون گل و خار وجود ندارد.

برداشت: من در شب به تو مانند ماه می‌تابم و روشنم. جانم، دل را از شب برمگیر.

برداشت: شمع تو جان پروانه‌ام را سوزاند، بنابراین به نشان شکرگزاری، بر روی لگن شیرینی می‌نهم.

برداشت: جان من و تو هر دو یکسان و یکی است. در حقیقت، یک جان پنهان وجود دارد که در دو تن (دو بدن) زندگی می‌کند.

برداشت: جان تو و من مانند یک خورشید درخشان است که به خاطر آن هزاران جمع و تجمع ایجاد شده است.

برداشت: زمانی که تو نزد من هستی، روح من به وحدت می‌رسد و از جدایی و تفرقه خود آزاد می‌شود.

برداشت: من از غیرت درونی‌ام دور شدم و دیگر نتوانستم به عنوان نوازنده عشق‌ها فعالیت کنم. به دیگران می‌گویم که به خودشان صدمه نزنند.

برداشت: در اینجا اشاره به زیبایی و جاذبه‌های خطه تبریز و همچنین ویژگی‌های خاص فردی به نام شمس دین شده است. تبریز به عنوان یک منطقه زیبا و دل‌انگیز وصف شده که شگفتی‌هایی همچون دریا را در خود جای داده است. شمس دین که به عنوان فردی با ارزش معرفی شده، در این متن به زیبایی و درخشش به مانند ماهی در دریا تشبیه شده است. در کل، این متن به توصیف زیبایی‌های طبیعی و انسانی در کنار هم پرداخته است.