غزل شمارهٔ ۲۱۰۷

برداشت: تو روح منی، تو زندگی منی، تو همه چیز منی.

برداشت: تو مانند شاهی هستی که برای آرزوهایم مناسب است و همچون قندی که به دندانم می‌چسبد.

برداشت: ای نور من، در این چشمان من، تو چشمان من و سرچشمه زندگی من هستی.

برداشت: وقتی گل beauty تو را دید، به سوسن گفت: "سرو من به باغ من آمد."

برداشت: از دو طرف پخش شده‌ای، تو بگو که زلفت چگونه حال مرا آشفته کرده است.

برداشت: ای رشته‌های زلف تو، مرا به سختی در بند کشیده‌اند و چهره‌ی زیبای تو، من را به دشواری گرفتار کرده است.

برداشت: دستت را بزن به صفا و شادی، کجا می‌روی؟ پیش من بیا، ای گل شاداب من.