غزل شمارهٔ ۲۱۰۶

برداشت: مست و شاداب، عشق بی‌پروا و دلربای من به سراغم آمده است؛ من نیز از هر درد و رنجی رهایی یافته و احساس خوب و شادابی دارم.

برداشت: به من نگاه کن و شاد باش، به حالِ غمگین من توجه نکن.

برداشت: این چشم تو از آب و گل ساخته شده و بسیار زیباست. آن را در نظر من که پاک و بی‌آلایش هستم، تمیز کن.

برداشت: دست به لباس من زد و آن را پاره کرد، سپس گفت: بر این پارگی من بخیه نزن.

برداشت: زمانی که چهره‌ام را بر زمین گذاشتم، به من گفت که چهره‌ات را از خاک من پاک نکن.

برداشت: من به خاطر لطف تو مدیونم و این را به یاد دارم، زیرا من قوی و پرتوان هستم و تو به نوعی مرجان من هستی.

برداشت: من در تو نفوذ کرده‌ام و خوش می‌سوزم، اما درد سیاه نمی‌تواند از وجود من خارج شود.