غزل شمارهٔ ۲۱۰۵

برداشت: دوست من به آرامی حرکت می‌کند و بدون هیچ صحبتی، شرابی گرانبها و با ارزش را می‌آورد.

برداشت: نیازی نیست که بگویم دستت را پیش بیاور، قلب من بدون کلام، صدایش را می‌شنود.

برداشت: او کسی است که درخواستش محبت و لطف اوست و نیکی و زیبایی او بی‌پایان است.

برداشت: ماه روشن می‌شود و تو نباید بگویی که برآید، زیرا نورش به تو تابیده می‌شود. همچنین نباید بگویی که این نور را بر او بزن.

برداشت: ای کسی که در مجالس شادی و میگساری حضور داری و همچنین در میدان جنگ، از شجاعت و دلیر بودن شناخته می‌شوی.

برداشت: برای هر گمراهی باید دلیلی مناسب پیدا کرد و به دنبال کسی که در بند است، باید جستجوی مناسبی داشت.

برداشت: جهان مانند شب تاریک است و تو مانند ماهی که در این darkness می‌درخشی. تو به مانند شمعی هستی که جان‌ها را روشنی می‌بخشد.

برداشت: روح آدمی مانند ذره‌ای بی‌قرار است، اما با وجود تو آرامش پیدا می‌کند و به سکون می‌رسد.