غزل شمارهٔ ۲۱۰۴

برداشت: در شب که دنیا پر از جوانان شاداب و خوشحال است، زهره پرده‌ای را به نمایش می‌گذارد که نشان‌دهندهٔ شادی و نشاط آن‌هاست.

برداشت: مریخ تماشا می‌کند که در اینجا جشنی برپاست و مردم مشغول خوش‌گذرانی هستند. او به ناچار شمشیر و خنجر را در میانه‌ی این بزم می‌کشد.

برداشت: ماه مانند خروسی که بال‌هایش را باز کرده، نور خود را می‌تاباند و ستاره‌ها مانند مرغ‌های کوچک در اطرافش می‌چرخند.

برداشت: چشم بسیار مراقب است و به دقت می‌نگرد تا آسمان بر شایستگی‌ها و برتری‌های اهالی گواهی ندهد.

برداشت: برخی در خواب هستند و برخی دیگر در حال شکار و تلاش، اما تا کی می‌توانند از این کار نتیجه بگیرند و چه زمان متوجه زیان خود خواهند شد؟

برداشت: امشب موقعیت خوبی نیست، بنابراین مهره‌های قمار را به راحتی نینداز. بهتر است با احتیاط رفتار کنی، دقیقاً مانند افراد ناآگاه.

برداشت: از جام بقا نوش کن و آن را آرام به کف بگذار، زیرا خواب و حجاب پرده‌ای هستند که حقیقت را پوشانده‌اند.

برداشت: ای ساقی، تو هنوز در حال خوشی هستی و عاشقانی که در غم و اندوه هستند، برای این حال باقی تو غمگینند.

برداشت: زهر را از دست نیکوکاران بنوش تا بتوانی بر دیگران برتری پیدا کنی و پیشوای شیرینی‌فروشان شوی.

برداشت: عشق مانند مغز است که درون چیزهاست و جهان مانند پوستی است که آن مغز را در بر گرفته است. عشق شبیه حلواست و جهان مانند ظرفی است که آن حلوا را در خود نگه‌می‌دارد.

برداشت: حلق من از خوشی و لذت خوردن حلوا سوخت؛ زیرا نمی‌توانم ویژگی‌های شیرین و خوشمزه‌اش را به درستی بیان کنم.