غزل شمارهٔ ۲۱۰۰

برداشت: چند بوسه به عنوان یک وظیفه مشخص کن و با لبخند شکرین خود آن را دلپذیر و زیبا کن.

برداشت: خداوند دل تو را نرم می‌کند، این دعا بسیار خوب و امیدوارکننده‌ای است، آمین.

برداشت: آیا ممکن است که خواب این را ببینم، اگر در کنار من خوابیده‌ای؟

برداشت: ای جادوگری که مرگ، جدایی تو را به من یادآوری می‌کند، همچون مسیحی که به درمان می‌پردازد، این جدایی را به سحری مبدل کن.

برداشت: فضای زندگی بدون تو برایم تنگ و محدود شده است. پس برای رسیدن به تو، همچون یک اسب تندرو، آماده‌ام تا این فاصله را پر کنم.

برداشت: تو زیبایی و وفای تو هم باعث زیبایی‌ات است؛ بنابراین، زیبایی و وفا را با هم در زندگی‌ات ادغام کن.

برداشت: زمانی که کسی بمیرد، خواسته‌هایش را در نظر بگیر و پیش از آنکه کار به جایی برسد که نیاز به رحم و مهربانی باشد، باید به آن فکر کنی.

برداشت: حاجیان در مسیر حج مانده‌اند، دارویی برای شترهای بیمار آماده کن.

برداشت: برای رسیدن به هدف و مقصود نهایتاً باید خود را برای سفر آماده کرد و وسایل لازم را تهیه نمود.

برداشت: ای دو چشم، نور دنیای من به واسطه توست؛ این دنیا را به نیروی آگاهی و دید تو به جهانی دیگر تبدیل کن.

برداشت: از تابش نور خورشید بر چهره‌ات، چشمان و دل خود را همانند کوه طور روشن و سرشار از نور و زیبایی کن.

برداشت: کافی است که از حد جسارت من فراتر برود. من کی هستم که به تو بگویم این کار را انجام بده.

برداشت: اگر این گفتار از من شایسته نیست، تو آنچه شایسته است را به او بیاموز.

برداشت: شمس تبریز به مانند هلال و پروین در آسمان درخشان است و خواهان آن است که در افق به‌درخشید و دیده‌ها را به خود جلب کند.