غزل شمارهٔ ۲۰۹۸

برداشت: در شب‌های سخت و پرمشقت، وقتی پزشک بدی روبه‌رو هستی، به یاد بیاور که چگونه می‌توانی از افکار منفی و دردهای دل رها شوی. به یاد خاطرات تلخ بیاور، تا آن خارهای آزاردهنده که در قلبت نشسته، از بین بروند.

برداشت: وقتی در دشواری افتادی و از کسی که روح تو را با بخشش احیا می‌کند، درخواست کمک کردی، به او روی آور و انکار نکن، بلکه به یاد او باش.

برداشت: ناامیدی و بی‌ارزشی را نپذیر، زیرا این احساسات واقعی نیستند. به خودت نگو که کم هستی و ادامه بده به یادآوری ارزش‌ها و نقاط قوتت.

برداشت: زمانی که به یاد کسی می‌افتی، به این فکر کن که چه لحظاتی به سرعت می‌گذرند. می‌توانی از زیبایی‌ها و خوبی‌های او صحبت کنی، اما همواره به یاد داشته باش که در کنار زیبایی‌ها، مشکلات و سختی‌ها نیز وجود دارند.

برداشت: زمانی که به جایگاه عالی او رسیدی، باید به ارزش و مقام او پی ببری. وقتی او را دیدی، به یاد داشته باش که چقدر زیبا و با ارزش است.

برداشت: اگر تو به شدت از سوز عشق او آگاه باشی، روزی دوباره به او می‌رسی. اما اگر از آن روز ایمن هستی، باید به یاد دیگران بیفتی.

برداشت: چه خوب است که طبیب در مقابل دو نان، جان خود را به خطر بیندازد و یاد بیمار را فراموش نکند.

برداشت: وقتی که عقل و خرد تو را مداوا کرد، دل تو مرد. بعد از آن، باز هم فریاد می‌زنی که به یاد مرده‌ها بیفتی.

برداشت: به خودت مسلط باش و نگذار که به حالت ناراحت و پژمرده مانند دانه‌ای در زمین بیفتی. به یاد بهار من و باغ گل‌ها باش.

برداشت: اگر کار تو مانند طلا با ارزش و باارزش است، به کسی که طلا می‌سازد، نیازی نیست در گرو او باشی. اگر امسال تو گوهر و زیبا هستی، دیگر نباید از گذشته یاد کنی.

برداشت: وقتی که زیبایی گل را دیدی، دیگر چه چیز را باید انتظار داشته باشی؟ نگران مباش، چرا که آن زیبایی فقط یک یادآوری است. پس به یاد داشته باش که به آن زیبایی توجه کنی.