غزل شمارهٔ ۲۰۹۶

برداشت: اگر در دل من تنگنای سختی وجود دارد، تو نمی‌توانی به روشنی و زیبایی آینه‌ام تبدیل شوی.

برداشت: ای گل خوشبو، تو تنها خار من هستی که زخم‌های کینه و عذاب من را نمایان می‌کنی.

برداشت: خورشید دنیا نشان‌هایی از زیبایی و شگفتی در وجود من دارد.

برداشت: کوه احد به خاطر حسادت من، پوششی نرم و پشمی به خود گرفته است.

برداشت: وقتی که مانند گردو های کهنه شکسته می‌شوی، اگر هم نوش کن زیبا و تازه ای را، برای من خوشایند نیست.

برداشت: برای دل افرادی که احساساتی و آسیب‌پذیر هستند، این شیشه‌ی دل من دلیلی دارد که در دل آن رازهایی نهفته است.

برداشت: به خاطر وجود چنین جمعیتی، هر روز به معنای روز عید برای من است.

برداشت: بگذار که پژمردگی من تازه شود و به دنبال آن، دل‌باخته‌ام جان بگیرد.