غزل شمارهٔ ۲۰۹۵

برداشت: با من، ای محبوب، یکدل و همدل شو.بعدش  اگر من در راه تو و عشق‌ات سرم را ندادم از من گله و شکایت کن

برداشت: من به خاطر خدا مجنون شده‌ام، پس لطفاً یک رشته از زلف زیبایت بساز.

برداشت: سی پاره (قرآن) به دست، به چله نشسته‌ای؟ قرآن منم. چله را بشکن و نزد من بیا.

برداشت: با غریبه‌ها و موجودات خطرناک تنها سفر نکن، حتماً با گروه و در کنار دیگران سفر کن تا در امان باشی.

برداشت: ای نوازنده، با آن نغمه‌های دلنشین خود، ذهن مرا مشغول و شاد کن.

برداشت: ای روشنایی، تو همچون زهره و ماه، از آن شعله‌ای که در وجود توست، دو چشمان من را مانند مشعل روشن کن.

برداشت: ای موسی عزیز، تو به‌عنوان یک شبان بر فراز کوه طور قرار گرفته‌ای، حالا وقت آن است که از گروه و گله خود جدا شوی.

برداشت: کفش‌های خود را درآور و به دشت برو تا پاهایت زخم شوند.

برداشت: مکانی که تو در آن استراحت می‌کنی، به حقیقت و حق نزدیک شده است، پس دیگر نیازی به تکیه بر عصا نیست و می‌توان آن را رها کرد.

برداشت: وقتی که سرکش و طغیانی همچون فرعون، انسان به حیوانی تبدیل می‌شود، نیاز است که او را به وسیله‌ای برای کنترل یا تربیت درآوریم.