غزل شمارهٔ ۲۰۹۴

برداشت: من در دل خود یک کلام زیبا دارم که جان را به شنیدن وا می‌دارد، اما تو نیاز نیست به آن گوش بدهی.

برداشت: در اسارت خود گرفتار نشو، زیرا این مسیر تو را به جایی نمی‌برد. خود را از این وضعیت رها کن، ای کسی که نه سر داری و نه پایگاهی.

برداشت: به محض اینکه همه شنوندگان بروند، به یار قدیمی‌ام می‌گویم که غم جدیدی دارم.

برداشت: ماهى هرگز از رطوبت سیر نمی‌شود و تشنه‌اى نیز از دانش الهى سیراب نمى‌گردد.

برداشت: اگر این شنوندگان سیر و راضی شدند، روحشان از صدای ساز به وجد می‌آید و لذت می‌برد.