غزل شمارهٔ ۲۰۹۱

برداشت: ای دریاهای هفتگانه، لطفاً گوهرهایت را به من بده و این مس‌ها را به طلا تبدیل کن.

برداشت: ای شمع خوشبختی و ای درخت خوشبو، تا چه زمانی باید منتظر بمانم تا تو به وعده‌ات عمل کنی؟

برداشت: هر سنگ سختی بر ما گریه کرد و برای این درد ما، ای محبوب، درمانی بیاب.

برداشت: غضب و خشم ناشی از ملاقات را یک لحظه کنار بگذار و به این ماجرا فکر نکن.

برداشت: شما به افرادی که در معیت شما بودند، مهربانی و انصاف زیادی نشان داده‌اید. اکنون بهتر است این رفتار خوب را بیشتر بپرورانید و دوچندان کنید.

برداشت: ای خوب و نیکو مذهب، همچون ماه و ستاره در شب تار، با بخشش و سخاوت خود نورافشانی کن.

برداشت: درد و رنجی که به سن و سال قدیمی مربوط می‌شود و به حالت زار و یتیمانه‌ای اشاره دارد، باید از ما دور شود و از ما جدا گردد.

برداشت: اگر در آرامش و خوشی باشم، و در نعمت‌های زیادی غرق باشم، ولی بدون تو احساس یتیمی و تنهایی می‌کنم. پس تو درمان درد من باش.

برداشت: در سکوت و غم نشسته‌ام و اکنون آماده‌ام که با تو دیدار کنم، لطفا به سوی من بیا.