غزل شمارهٔ ۲۰۹۰

برداشت: به جلو بیاور لیوانی که پر از مایعی سرخ است، نمی‌دانم آیا این مایع نوشیدنی است یا خون من.

برداشت: روح انسان در حالی که در عذاب و ناراحتی غرق شده، به مانند کشتی نوح نیاز به نجات دارد تا از این سختی‌ها رهایی یابد.

برداشت: من را از لطافت آب و گل شاد کرده و به جوهر و اصل وجودم برسانید.

برداشت: در وجود من، طوری با طبیعت و ذات خودم آمیخته‌ام که شبیه رابطه نزدیک موسی و هارون هستم.

برداشت: چقدر خوب است که آب حیات و آتش عشق هر دو در درون من جمع شده‌اند.

برداشت: وقتی که نای را می‌بوسد و مانند دف می‌زند، چه زیباست که چنگ نیز با ساختار خود نواخته می‌شود.

برداشت: به دنبال باقیات و یادگارهای ساقی من برو، زیرا از اوست که شیرینی و جذابیت افسون من به دست آمده است.