غزل شمارهٔ ۲۰۸۹

برداشت: بدن تو متعلق به این دنیای مادی است، اما دلت به دنیا و آرزوهای دیگر وابسته است. یکی از این دنیاها خوب است و خداوند حامی آن است.

برداشت: دل تو تنها و غم تو نیز برای او غریب است، نه از زمین سرچشمه می‌گیرد و نه از آسمان.

برداشت: اگر به کسی که مایه حیات و عقل توست دسترسی پیدا کردی، او را بیاور و روح و جانت را با او همراه کن.

برداشت: اگر محبوب تو جسم و جان تو باشد، با این دو در این دنیای فانی باقی مانی.

برداشت: شاید یک روز ناگهان لطفی به من برسد که من مانند یک غلام به آن پاسخ دهم.

برداشت: جذب و دستیابی به حقیقت از هرگونه تلاش و کوشش بیشتر اهمیت دارد؛ پس نشانه‌های آن بر چیزی که نمی‌توان به وضوح دید، چگونه خواهد بود؟

برداشت: علامت و نشانه‌ای مانند کف دست، در واقع نمایانگر و نشان‌دهنده‌ی دریای بزرگ است. همچنین، بیان و گفتار نیز مانند نشانه‌های بی‌نشان، به وجود چیزی واضح اشاره می‌کند.

برداشت: وقتی که نور خورشید به زمین تابیده می‌شود، باید مسیر کهکشان را از فضای بالا بزداید.

برداشت: سکوت کن، زیرا در سکوت معنا و احساسات زیادی نهفته است که به شکل‌های مختلف می‌تواند بیان شود.