غزل شمارهٔ ۲۰۸۵

برداشت: آن ترک زیبا که قبلاً تندخو و شلوغ بود، با آرامش و صلح به نزد من آمد. دستم را گرفت و با لحنی محبت‌آمیز به من گفت: "بی‌غضب و با احترام با هم صحبت کنیم."

برداشت: از آسمان و چرخش نابهنجار آن پرسیدم، که او لب به سخن گشود و گفت: حرف بی‌معنا و بدون سر و ته را رها کن.

برداشت: به او گفتم چرا این‌گونه رفتار می‌کنی؟ پاسخ داد که چوب تازه‌تر از چوب خشک است و بی‌دردسر است.

برداشت: به او گفتم که آیا خبر تازه‌ای شنیده‌ای؟ او پاسخ داد که خبرهای جدید به گوش کسی که به امور قدیمی عادت کرده است نمی‌رسد و تاثیری نمی‌گذارد.

برداشت: اگر تو از راز من آگاه باشی، بلند همتی و حساسیت من را درک کن و به من بگو که چه معنایی دارد.

برداشت: من دلم تنگ نیست، اما راهی که به او می‌رسد، تنگ و دشوار است. با این حال، چشم‌های زیبای من به سوی او نگاه می‌کنند و می‌خواهم که راهی به سمت او پیدا کنم.