غزل شمارهٔ ۲۰۸۴

برداشت: بیا، چون با دوری از تو، نه عقل باقی مانده و نه ایمان. آرامش و صبر نیز از دل خسته‌ام رفته‌اند.

برداشت: از چهره زرد و دل درد و سوز سینه‌ام نپرس که این حالت قابل توصیف نیست، بیا و با چشمانت ببین.

برداشت: من در سایه تابش تو به گونه‌ای شاداب و خوشحال بودم که مانند نان پخته سرخ‌رنگ به نظر می‌رسیدم، اما اکنون که از دست رفته‌ام، مانند نان‌های خرد شده‌ای هستم که از خاک کنار جاده جمع می‌شوند.

برداشت: من زمانی مانند آینه، به خاطر زیبایی‌ات احساس شادابی و جوانی می‌کردم؛ اما اکنون که تو چهره‌ام را زرد و پر از چین و چروک می‌بینی، خود را در آینه نمی‌شناسم.

برداشت: من همچون آبی هستم که در جوی کج و معوج جریان دارد، که از دو سوی خود، در انتظار جدایی و فاصله‌ای که پیش رو دارم، منتظرکم.

برداشت: در روز و شب، زمین را به خاطر تو به آسمان متصل می‌کنم، زیرا تو آن‌قدر بزرگ و والا هستی که در آسمان و زمین نمی‌گنجی.

برداشت: در صبح زود به خاطر دردهایی که داشتم، نامه‌ای نوشتم و آن را به نسیم دادم تا از جانب خدا راهی را برای سفر انتخاب کند.

برداشت: اگر سرت به گل برخورد کرد، نگران نباش، اما اگر پایت به خاری گیر کرد، یک جا بمان و حرکت نکن.

برداشت: بیا و از دست روزمرگی‌هایم نجاتم بده، طوری که روح و جانم از این وضع رهایی یابد.

برداشت: پیامی فرستادم که ای پیامبر عشاق، خواهش می‌کنم به خاطر خدا هرچه سریع‌تر بگو. ای فرستاده قابل اعتماد!

برداشت: من در آب غرق شده‌ام و آتش وجودم از موج‌های چشمانم و قلبم برمی‌خیزد. چه تدبیری برای من اندیشیده است؟ او به من می‌گوید که راه نجات تو همین وضعیت است.

برداشت: نماز و دعا به آسمان‌ها رسیده و تصویر آن در عالم وجود نشسته است، اما جایی برای شنیدن "آمین" وجود ندارد و کسی نیست که صدای درخواست مرا بشنود.

برداشت: من به عشق صلاح الدین، هزاران آینه و صدها هزار چهره را فدا می‌کنم.