غزل شمارهٔ ۲۰۸۲

برداشت: برای تو که چشمانت این‌قدر زیباست، حتی صد چشم بد هم نمی‌توانند زیبایی‌ات را ببینند. ای چشمی که به ما نور می‌بخشی، دیدن تو برای ما چقدر روشن و روشنگر است.

برداشت: به خاطر خوشنودی تو، آدم به مدت سیصد سال گریسته است، تا اینکه لبخند و وصال تو باعث شد که دهانش باز شود و به شادی بیفتد.

برداشت: خنده تو به اندازه اشک‌هایی است که ریخته می‌شود و می‌دانم که پاداش اشک، شادی و لذت طبیعت است.

برداشت: اگر چه از نژاد انسان نیستی، به یاد داشته باش که به خاطر سیاهی و غم، می‌توانی خود را از ظلمت رها کنی.

برداشت: چون روسیه که خود را سپید نمی‌بیند، شاد است مثل پسر قیصر رومی. تو هم می‌توانی با زنگ زدن به مسیر خود ادامه دهی.

برداشت: اسپ تازی که بسیار تند و تیز است، مانند یک تیر کارآمد در میدان جنگ عمل می‌کند و این ویژگی‌ها نشان می‌دهد که او نه تنها از نژاد خودش، بلکه به دلیل هوش و توانایی‌هایش نیز برتر است.

برداشت: این بیت به این معناست که تو بر اسبی عربی نشسته‌ای و باید به این نکته توجه کنی که من، که یک پهلوان هستم، در کنار تو قرار دارم.

برداشت: زمانی که خارپشت به سدی از تیرها تبدیل شود و دیگر نتواند به سختی و کاستی‌های خود برگردد، همچنان در میانه‌ی هیاهوی زندگی، در میهنش خواهد ایستاد.

برداشت: زمانی که پادشاه دست را به پشت و سر خود می‌مالد، گویی که می‌گوید: «ای برگزیده، در نهایت تو همان چیزی هستی که من به آن نیاز دارم.»

برداشت: تمام تیرها و زخم‌هایش به مانند چوب‌های آبنبات گردند، و تمام شیرینی و لذت به او عطا شود.

برداشت: کسی که در سختی‌ها و مشکلات زندگی به سر می‌برد، از لذت و خوشی‌های واقعی بی‌خبر است و به همین دلیل نه تنها از شادی‌های زندگی محروم است، بلکه ارزش و بهای آن را نیز نمی‌داند.

برداشت: گفتن اینکه من توبه می‌کنم برای من فایده‌ای ندارد؛ زیرا در برابر قدرت و نقش تو، ای ارسلان توبه‌شکن، این تصمیم فاقد هرگونه تأثیر است.