غزل شمارهٔ ۲۰۷۷

برداشت: به من توجه کن به چهره‌ام که به رنگ زعفران است، زیرا در چهره‌ام نشانه‌هایی از آن دنیا و دنیای دیگر را می‌توانی ببینی.

برداشت: به دل پیرمردی که در وجود من وجود دارد، سوگند می‌خورم که باد و شبح قدم‌هایش، جوانی من را به دوش می‌کشد.

برداشت: به تیزبینی خود دقت کن و به چشمان من نگاه کن، دل خودت را از عشق من پنهان نکن.

برداشت: وقتی بوسه‌ای از سر بخت خوب بر لبانم نشسته، شیرینی کلام و سخنان دلنشینم کم‌رنگ شده است.

برداشت: حرف‌های ظاهری من به راحتی شنیده می‌شود اما احساسات عمیق و واقعی‌ام هرگز به کسی نمی‌رسد.

برداشت: نفس انسان می‌تواند شعله‌های آتشین به پا کند و تأثیرات عمیقی را در جهان ایجاد نماید. همچنین، سخنان و کلمات او، هرچند که به ظاهر ناپایدار و زوال‌پذیر باشند، می‌توانند منبع حیات و جوشش وجودی برای بسیاری شوند.

برداشت: از شمس تبریز، چقدر چیزهای ارزشمندی را دیدم که باعث ناآرامی و اضطراب در احساسات و افکار من شدند.