غزل شمارهٔ ۲۰۷۵

برداشت: تو که همیشه در کنار ما هستی و گاه‌گاهی به ما آسیب می‌زنی، تو که اصل و ریشه ما هستی و خطری برای ما محسوب می‌شوی.

برداشت: هرچقدر هم که لباس‌های زیبا بسازی و آنها را از عشق بدزدی و بعد آنها را پاره کنی، باز هم تو می‌نویسی که تقصیر این کارها بر گردن من است.

برداشت: تو بزرگ و پر ارج هستی و تمامی عالم در مقایسه با تو بسیار کوچک و ناچیز است. عالم، فقط مثل یک قطره از دریا در برابر عظمت توست و تو خودت در واقع از دو صد کانی یا معدن با ارزش‌تر و مهم‌تری.

برداشت: تو به راستی سخن می‌گویی که مانند کسی هستی که به یک نابینا راه را نشان می‌دهی. کلام تو به دیگران کمک می‌کند و انگار به آن کسی که زبانی ندارد، می‌گویی که صحبت کند.

برداشت: تو به خاطر آرزوها و خواسته‌های خود چیزهای زیادی مثل مغناطیس ساخته‌ای، اما اینها به طور واقعی شایسته آن سنگ خاص نیستند که فقط برای جذب آهن واقعی طراحی شده است.

برداشت: وقتی تو با قدرت و فشار خود مرا به زنجیر می‌کشی، برای من چه اهمیتی دارد که جانم روشن و زنده است یا تنها به جسمم توجه داشته باشی؟

برداشت: تو مانند شرابی هستی که مستی و در عین حال، هم دشمن و هم دوست من است. جان‌های نازنینم را فدای این دشمن می‌کنم.

برداشت: تو خورشید دین هستی و مایه‌ مباهات تبریز، بهار جان که به تو از صد بهمن سزاوارتر است.