غزل شمارهٔ ۲۰۷۳

برداشت: ای دل! تو مانند شهدی به دل رنجوران با سخنان شیرینت بپرداز و از دیدن زیبایی‌های عشق با جماعتی که بینایی ندارند، صحبت نکن.

برداشت: هرچند که خداوند بسیار به من نزدیک است، اما برای کسانی که از او دور هستند، این نزدیک بودن هنوز هم احساس نمی‌شود.

برداشت: در درون خود کاوش کن تا آنچه که پنهان است به وضوح نمایان شود، مانند ماهی که از پشت ابرها به روشنی می‌تابد.

برداشت: اگرچه ممکن است از خود و دنیایت دور شوی، اما در اینجا، از دیگران شناخته‌شده‌تر و برجسته‌تر شده‌ای.

برداشت: اگر تو زیبایی و جذابیت خود را به نمایش بگذاری، می‌توانی به راحتی از وصال و نزدیکی با محبوبانت بگویی و درخشش آن را در زیبایی چهره‌های زیبا و دلربا ببینی.

برداشت: اگر جدایی مثل طلا ارزشمند بود، داغ آن نباید این اندازه سرد می‌بود؛ مانند سکه‌های فراموش‌شده و بی‌استفاده.

برداشت: اگر عشق تو در دل نیست، بهتر است به بندگی مشغول شوم؛ زیرا حق، مزدهای مزدوران را نابود می‌کند.

برداشت: عشق به خدا مانند انگشتری است که نماد قدرت و سلطنت سلیمان است. پس نباید به ثروت و کسب و کارهای کوچک توجه کرد، زیرا ارزش واقعی در عشق و ایمان به خداست.

برداشت: فکر و اندیشه‌ات را از خود دور کن، زیرا تنها در شرایطی که عیبی در کار نباشد، نور حقیقت به درستی می‌تابد.

برداشت: به دامان زلف شمس تبریزی پناه ببر، زیرا در آن بویی خوش وجود دارد که تو را از بوی سرد و بی‌روح کافور دور می‌کند.