غزل شمارهٔ ۲۰۷۱

برداشت: هر کاری که تو انجام دهی، من به خوبی از آن آگاه هستم. هر کاری که بدن انجام دهد، روح نیز آن را تجربه کرده است.

برداشت: تو چشمی و تو گوش منی، این دو را گفتم و باقی را در دل می‌دانم.

برداشت: اگر در این دنیا آن سرمایه و گنج باارزش وجود نداشت، پس برای چه خانه‌ای ویران و بی‌فایده بنا می‌کردی؟

برداشت: پدر عزیز، تلاش کن و بشتاب تا به گنج و ثروت دست پیدا کنی.

برداشت: بوی خوش او ما را به سوی گل و ریحان هدایت کرد.

برداشت: هر لحظه و هر بخش از وجودت برایت ارزشمند است و نباید آن را به سادگی و بی‌دقتی از دست بدهی. برای نگهداری و حفظ ارزش‌ها و زیبایی‌هایت تلاش کن و اجازه نده که به قیمت کم داده شوند.

برداشت: اگر درِ انبان را باز کنی، موش و گربه هر دو خواهند آمد.

برداشت: عشق هر چه باشد، هرگز کم نمی‌شود و جان را از دوری معشوق باقی نگه می‌دارد.

برداشت: باقی را هم تو بگو، ای ماه زیبای درخشان.