یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران
تنگ شکر میکشد تا بنهد در میان
دربارهٔ این سروده
این شعر دربارهٔ لحظاتی است که احساسات تلخ و شیرین زندگی به هم آمیخته شدهاند. شاعر از ترشکردگی و تلخی صحبت میکند و آن را با شکر و عسل مقایسه میکند. او به فروشندگان سرکه توصیه میکند که سریعتر عمل کنند تا این تلخی را مبدل به طعم شیرین کنند. در نهایت، شاعری به پرندهها و زیباییهای طبیعت اشاره میکند و به ذهن معشوقهاش تاکید میکند که باید در سایهٔ عشق و زیبایی زندگی کرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سرکه فروشان هلا! سرکه بریزید زود
تا که عسل پر کند آن شهِ شکّرلبان
سرکهٔ نه ساله را بهر خدا را بریز
چونک بریزی بیا تا دهمت من نشان
طوطی جان تو را سرکه نوا کی دهد؟!
بلبل مست تو را شرط بود گلستان