غزل شمارهٔ ۲۰۶۹

برداشت: بیشتر از این به خانه‌ات نیا، چراکه این مکان به واسطهٔ تو روشن و پر از زندگی شده است.

برداشت: دل تو از دنیای بیرون پر شده از نوشیدنی زندگی و حال خوب، پس چرا خشمگین هستی و این همه مشکلات را به جان خریده‌ای؟ چه چیزی باعث این حالت تو شده است؟

برداشت: ای معشوق، به مقررت بیا و بر دل‌های همه زیبایی‌ها تسلط کن. من نیز در نماز، همان‌طور که تو را می‌پرستم، به سجده خواهم افتاد.

برداشت: ای محبوب شیرین‌زبان، حلقه‌ای در بر بزن و برقص. عشق هرگز کهنه نمی‌شود و این حق خداست.

برداشت: هر کسی که در این دنیا مشغول به کار و تلاش است، در واقع بنده‌ای شده که در جستجوی یار و محبت است.