غزل شمارهٔ ۲۰۶۸

برداشت: مردم بار دیگر سلسله عشق و محبت را گسسته‌اند و عشق همه جا را پر کرده است، ای مسلمانان.

برداشت: دشمنان جان ما همان دوستان ما هستند و همیشه دوستی آنها مشکلاتی برای مسلمانان ایجاد کرده است.

برداشت: جهان تحت تأثیر زیبایی و جذابیت یک چهره دلربا قرار گرفته و این جذبه سبب ایجاد مشکلات و فتنه‌هایی برای انسان‌ها شده است. در این بین، مسلمانان نیز به نوعی متاثر از این وضعیت قرار گرفته‌اند.

برداشت: سکه‌ای که نشان شه است را به رخ می‌کشد و از زیبایی مه نیز یاد می‌کند، در حالی که بر سر راهی که قافله یا مسلمانان در آن حرکت می‌کنند، تأکید می‌کند.

برداشت: شب و روز ما به خاطر دل‌افروزی تو سپری می‌شود؛ زیرا چهره‌ات همچون مشعلی روشنایی‌بخش برای ماست، ای مسلمانان.

برداشت: زمانی که عقل و خرد به کمال رسید، مانند شرابی که در ظرف جای دارد، از خود جوش و خروش نشان می‌دهد.

برداشت: وقتی عشق ظاهر می‌شود، عقل از دست می‌رود و انسان به دنبال محبت و جذابیت می‌افتد و از مسائل دیگر غافل می‌شود.

برداشت: این بیت به بیان این موضوع پرداخته است که اگر کسی به خاطر نادانی و بی‌خبری مقام و عنوانی را به دست آورد، در نهایت به ذلت و سقوط دچار می‌شود. در اینجا، اشاره می‌شود که تاج و مقام به مانند بار سنگینی است که بر دوش او قرار دارد و می‌تواند او را به قهری و زشتی دچار کند. در واقع، نادانی موجب می‌شود که افراد به جایی برسند که نه تنها به خود لطمه می‌زنند، بلکه موجب آبروریزی اجتماع نیز می‌شوند.

برداشت: ناله و گریه به خاطر جدایی و نابودی به خاطر لذت و حس وصلی بلند شده است؛ چرا که در دل مدعیان ایمان، بسیار شکر و سپاس وجود دارد.