غزل شمارهٔ ۲۰۶۶

برداشت: از کوه خسرو شیرین، دوباره طلوع کرد و یاد من را زنده کرد، یاد جان و دل و ایمان من.

برداشت: من به عشق و شوق فراوان سوره یاسین را بارها خوانده‌ام، زیرا انگار این سوره از قبل مرا به خود خوانده بود.

برداشت: وقتی لیلی و مجنون و ویسه و رامین به میان بیایند، حتی عاقل‌ترین افراد نیز در حیرت و شگفتی فرو می‌روند.

برداشت: ما به حسد دچار شده‌ایم و دل خود را به سختی سپرده‌ایم؛ در حالی که دوستی که مایه‌ی جنگ و جدل است، در حال دسیسه و صحبت کردن پشت سر ماست.

برداشت: او اجازه نمی‌دهد که مردم صلح برقرار کنند و به عهد و پیمان تازه‌ای برسند؛ هر لحظه کینه‌توزی تو و کینه‌توزی من را دوباره زنده می‌کند.

برداشت: بگویید ای عاشقان، رحم کنید و در کشتن یکدیگر، که این کار خلاف روش من است.

برداشت: ای خدا، من بارها دعا کرده‌ام و از تو طلب کمک کرده‌ام، اما افسوس که نمی‌دانم آیا دعای من به گوش تو می‌رسد یا نه.

برداشت: او می‌گوید تو به کارهای خودت بپرداز و من هم به کارهای خودم. این سرنوشت از آغاز، حاکم بر من بوده است.

برداشت: من در کار خود مشغول هستم و تو در تلاش برای رسیدن به خواسته‌هایت. جشن و شادی من به دلیل تلاش‌ها و زحمات توست و حیات من وابسته به تلاش‌های توست.

برداشت: من فردی هستم که در اشتیاق عشق دست و پا می‌زنم و در حالتی بیمارگونه به سر می‌برم، حالتی که گویی وقتی او برود، زندگی من نیز از سرم دور خواهد شد.

برداشت: دل و جانم به سمت پادشاه راست می‌رود، گرچه مثل چهره‌ام ممکن است گاهی به بی‌راهه برود، همان‌طور که فرزین چنین است.

برداشت: به راهی که من را به تنگنا می‌اندازد، قدم نگذار ای موجودی که از من و هویتم فراتر رفته‌ای. تو آن چیزی هستی که برای من ننگ و عیب به حساب می‌آید، و اگر وجود نداشتی، من هم وجود نمی‌داشتم.

برداشت: توقف کن ای پهلوان، زیرا از ویژگی‌ها و بزرگی‌ات این‌گونه سخن می‌گویی که دزدی به راحتی از جیب من به غنیمت می‌برد.