غزل شمارهٔ ۲۰۶۳

برداشت: ای چهره‌ی خندان تو، سرچشمه‌ی زیبایی و سرسبزی در باغی heavenly هستی. برای ما خاری بیاور تا این باغ پر از گل شود.

برداشت: لباس جسم را کنار بگذار و به جان بی‌پوشش نگاه کن، ببین که جان بی‌پوشش چقدر زیباست. حالا تصمیم بگیر چه کار می‌کنی با لباس دانایی و آگاهی‌ات.

برداشت: به هوش باشید که در برابر چنین روح‌هایی، شما بدون کلام و بی‌زبان هستید. داستانی وجود ندارد که بدون زبان گفته شود و نفس بی‌صدا هم نمی‌تواند جان را بیان کند.

برداشت: امروز یارم آمد و سلام کرد. نیازی نیست به چرخ و زمین توجه کنی، زیرا نفسی که او دارد، ارزش بیشتری دارد.

برداشت: خسرو زیبا از مقام‌های هنرمند خواست و ندا به آسمان بلند شد و از طرف ماه، صدای کالامان به گوش رسید.

برداشت: زیبایی لب‌های او که به دور از لب و دندان توست، جادوهای عشق را می‌خواند. ای خواجه، این نشانه را ببین.

برداشت: عاشق با شوق و راز به من گفت که میان شما، یاری وجود دارد که زیبایی و لطافتش پنهان است.

برداشت: یار دل را به گوشه‌ای کشید و در آنجایی که بسیار شگفت‌انگیز بود، حواس و افکار من را به خود جلب کرد، از آن سو تا هفت آسمان.

برداشت: می‌گوید که اگر کسی بخواهد از من صحبت کند و شرحی درباره‌ام بدهد، بهتر است خودش را معرفی کند و از دهان من چیزی نشنود، زیرا من خودم می‌توانم درباره خودم بگویم.

برداشت: می‌گوید که او (کسی) از من دور شده و من را هم از خود دور کرده است، و این دوری به گونه‌ای است که هیچ ارتباطی دیگر باقی نمانده است.