غزل شمارهٔ ۲۰۶۲

برداشت: چشم و دل من هرگز از دیدن شاهی که دوست دارم سیر نمی‌شود. تو هم از این دل آگاه من سیر نشو.

برداشت: بوی خوش مشک و آبی که سقا می‌آورد، از دل گرم من سیر شده است و چیزی جز آب برای من لذت و رضایت ندارد.

برداشت: من کوزه را می‌شکنم و مشک را پاره می‌کنم و آنها را به دریا می‌اندازم. جز این، راهی دیگر برای من وجود ندارد.

برداشت: چند بار زمین از اشک من تر خواهد شد و چند بار آسمان از سوزش و تلاش من خواهد سوخت؟

برداشت: دل من چقدر از درد و غم می‌نالد و می‌گوید، و لب من هم رازهای معشوق و شاه دل‌های من را چندین بار بیان می‌کند.

برداشت: به دریا نگاه می‌کنم که هر نفسی از آن، موج موج به وجود می‌آورد و خیمه و زندگی من را در خود می‌گیرد.

برداشت: در نیمه شب، آب گوارا از خانه‌ام جوشید و ناگهان یوسف حسن به چاه من افتاد.

برداشت: آب چهره زیبای یوسف، گندمزار مرا با خود برد و از دل سوزان من، دود به بلندای آسمان برخاست و کاه من را آباد کرد.

برداشت: اگر دامنم آتش بگیرد، نگران نیستم، چون خوشحالم و برایم کافی است که ماه من در کنارم باشد.

برداشت: من به عقل نیازی ندارم، دانش و علم او برای من کافی است. نور صورتش مانند شمعی در دنیای تاریک من است.

برداشت: کسی گفت که این نوع موسیقی و آواز از شأن و مقام انسان می‌کاهد، اما من به مقام و جایگاه اهمیت نمی‌دهم، زیرا عشق برای من در این دنیا و آن دنیا اهمیت بیشتری دارد.

برداشت: هر بار که شعر می‌گوید، احساس می‌کند که کارش تمام شده است، زیرا آن سلطان دانا از ذهنش بیرون می‌برد.