غزل شمارهٔ ۲۰۵۹

برداشت: ناگهان نام گل و گلستان از دهانم بیرون آمد.  آن زیبا رو آمد و بر زبانم کوفت (یعنی به جای دیدن اینکه این طبیعت زیبا خلق شده کیست٬ من فقط ظاهر را دیدم و معشوق یا خدا آمد و مرا متوجه خطایم کرد)

برداشت: حضرت در اینجا یعنی در حضورِ

برداشت: خداوند به مولانا میگه به حرف دیگران و اتفاقات رزگارتوجه نکن خاطر چیز هایی زود گذر پوچ (مثل گل گلستان) حال اصلی خود خراب نکن

برداشت: پیش پادشاهی همچو من یاد کردن از زیردستان شرم آور نیست ؟

برداشت: معنی درست این بیت شاید این باشد که پرنده ای که در باغ زیبا خوش نیست و یاد ویرانه می‌کند جغد است که به خرابه عادت دارد و نه باغ و سزاوار بودن در باغ نیست.. و پرنده ای که در بهار و زیبایی های آن مست و خوش نباشد و به یاد پاییز باشد زاغ و کلاغ است که در فصل پاییز و سردی و ریختن برگ درختان می‌خواند و شایسته حضور در بهار دل انگیز نیست و درکی از آن ندارد

برداشت: خطاب مولانا به خداوند: تو مانند دستی هستی که برساز ِ وجود من زخمه می زند. هر ناخالصی و ناراستی که در وجودم دیدی آن را، مانند سیم ِ خراب ِ ساز، از وجودم بیرون بکش و دور بینداز

برداشت: اگر به جهان اطراف خود خوب نگاه کنی، می‌توانی زیبایی‌ها و حقیقت‌های آن را ببینی. باید از خودت فاصله بگیری و به دانشگاه دنیا توجه کنی تا زیبایی‌های آن برایت نمایان شود.

برداشت: ای ماه زیر ابر! آیا خود را نمی‌بینی؟ افسوس! چرا باید مثل سایه در پی دیگران به دویدن بپردازی؟

برداشت: شعر و حرف‌های شیرین و فریبنده مرا آن‌قدر درگیر کرده است که دیگر نمی‌توانم از دست آن‌ها فرار کنم و به سمت زیبایی‌ها و خوشی‌ها بروم.

برداشت: داشتم دزدی (گریزان) را تعقیب می‌کردم که دزد دیگر فریاد زد. اولی را رها کردم و به این آمدم و پرسیدم: چه شد؟

برداشت: (دزد دومی) گفت به این نشان (بود) و از این طرف رفت. (مرا فریفت) و آن دروغگو، دزد مرا بر باد ( و فراری) داد.