غزل شمارهٔ ۲۰۵۷

برداشت: با دوست و یار همراه شو و به دل خود توجه کن، سپس معشوق را ببین. در جستجوی زیبایی‌های زندگی باش و به چشمه و گلزار نگاه کن.

برداشت: در زندگی کوتاه خود، بی‌تحرک نباش و از لذت‌ها و فرصت‌های زندگی استفاده کن. تا جایی که می‌توانی، برای رشد و شکوفایی کسب و کارت تلاش کن.

برداشت: تمام بازرگانان ما، افرادی با احساس و عارف هستند و پیامبران نیز همراه این کاروان خالق بخشاینده‌ی بزرگند.

برداشت: محمود دوباره به کنار حجره ایاز آمد، جایی که عشق انتخاب شده است و عاشقانی با توانگری و ثروت حضور دارند.

برداشت: من خاک ایاز هستم، که او مانند من به عشق تمایل دارد. عشق، عشق‌جو است و محبوبم را مانند دزد زیرک می‌بیند.

برداشت: این سنت خوب است که به جای آن که فقط به ظواهر نگاه کنی، باید از چیزهای ساده و معمولی هم قدردانی کنی. از ایثار و فداکاری دیگران نیز بی‌خبر نباشی و شکرگزار آن‌ها باشی.

برداشت: در زمان‌های دشوار و پر زحمت، خود را بدون هیچ بیماری و ناراحتی نخواهی یافت. در این لحظات، خستگی و درد روحی‌ات را به وضوح احساس خواهی کرد.

برداشت: چرم پایی که به پا داریم، ابتدا از خون و رحم مادر شکل می‌گیرد. گوهر عقل و بصیرت نیز از پادشاهی که بیدار و هوشیار است، به ما می‌رسد.

برداشت: دُر و گوهرهای قدیمی را جمع کن تا تو را به پادشاهی برساند. در دهکده‌ای کهنه و جدید، دانه‌ها را به انبار بگذار و به جمع‌آوری بپرداز.

برداشت: هرگاه به زمین نگاه کنی، هیچ چیزی از آن را نخواهی دید، زیرا که نباید لحظه‌ای خود را از دیدن نعمت‌های آسمانی محروم کنی.

برداشت: این جمله نشان می‌دهد که آنچه می‌گویی را با دیگران در میان بگذار و از هر بخشی از وجود خود نکات و آموزه‌ها را استخراج کن.