غزل شمارهٔ ۲۰۵۳

برداشت: با عاشقان باش و عشق را انتخاب کن، زیرا کسی که عاشق نیست، حتی لحظه‌ای نباید با او همراه شوی.

برداشت: اگر روزی پرده‌ی عزت و احترام یار کنار برود، کسی که خود را بی‌پرده و بی‌زحمت نشان می‌دهد، می‌تواند به راحتی چهره او را ببیند.

برداشت: به کسی که چهره‌اش نشان‌دهنده زیبایی و معصومیتی خاص است توجه کن، چرا که آن زیبایی همچون نوری است که بر پیشانی‌اش می‌درخشد.

برداشت: به خاطر تابش شدید خورشید بر چهره‌اش، او به قدری درخشان و زیبا شده است که نور ماه بر زمین به نظر نمی‌رسد.

برداشت: در موهایش نشانه‌های پرستش خداوند دیده می‌شود و در نگاهش، ناز و عطری وجود دارد که به یاری جستن از او اشاره می‌کند.

برداشت: بدن او هیچ‌گونه جانی ندارد و مانند خواب و خیال است. از نظر ظاهری و باطنی، سرشار از قوت و لطافت است.

برداشت: به خاطر اینکه محبوبش همیشه در کنارش است، عطر دوست را به خود جذب کرده و بوی گل را رها کرده است.

برداشت: صبحی می‌باشد که هنوز روشنایی سپیده دم را ندارد و شبی است که رنگ و زینت ندارد. این حالت وجودی، بی‌پایه و اساس است و زندگی بدون شگفتی و شور و نشاط به نظر می‌رسد.

برداشت: زمانی که خورشید در آسمان از نور خود چیزی به وام نمی‌گیرد و همچنین باغ گل هرگز از یاسمن بوی وام نمی‌طلبد، به این معناست که هر چیز زیبایی و حقی را به خودی خود دارد و نیازی به تکیه بر دیگری ندارد.

برداشت: خاموش باش و همچون ماهی آرام و بی‌تنش باش، و صافی و زلال همچون آب دریا. بدین ترتیب می‌توانی به سرعت به گنجینه‌ای از رازداری و صداقت دست یابی.

برداشت: در گوش تو می‌گویم که این جمله را با هیچ کس در میان نگذار. این جمله از شخصی است که به اصالت و بزرگی‌اش در تبریز افتخار می‌کند.