غزل شمارهٔ ۲۰۵۲

برداشت: ای کسی که در میان مرزها می‌درخشی، با ما خشمگین نباش و از چهره‌ی عبوس خود دوری کن.

برداشت: در قید نفع خودت هستی و به خسارت ما توجهی نداری. هیچ‌کس به خاطر ضرر ما کاری انجام نمی‌دهد، پس دست از زیان‌رسانی به ما بردار.

برداشت: خوشحال شدی که بیشتر از این به ضرر ما نپردازی، این کار را به خاطر رضایت شاهان انجام نده. نباید این کار را انجام دهی.

برداشت: تو به جای شراب، سرکه و غم می‌دهی، و در جوی آب، خون را جاری می‌سازی، این کار را نکن.

برداشت: از چهره‌ام شادی و خوشحالی را نبر، زیرا که با نگاهت نشانه‌هایی از آن را بر چهره‌ام به نمایش می‌گذاری، پس این کار را انجام نده.

برداشت: تو که بی‌گناهی را می‌کشی و از ظلم شکایت می‌کنی، خودت راهی را می‌روی و به بی‌عدالتی صدا بلند می‌کنی، پس این کار را نکن.

برداشت: من در حالتی نیستم که بتوانم کاری انجام دهم، زیرا در عشق و شوق معشوق غرق شدم. به مستی کسی که حالت را متوجه نمی‌شود، نباید برسی و او را رنج بدهی.

برداشت: به نظر می‌رسد که باید صبر کنم و با تو باشم، اما مثل شبانی که بره‌اش را مراقبت می‌کند، نمی‌توانم اجازه دهم که گرگ (معنای خطر) به او نزدیک شود. پس بهتر است از کارهای خطرناک دوری کنیم.

برداشت: امشب که زمان آشتی و صلح است، تلاش نکن که به کارهایی بپردازی که زاهدان در شب انجام می‌دهند، چون این رفتارها به زهد و دینداری معنا نمی‌بخشند.

برداشت: ای دوستان، به خاطر حسادت شما به یکدیگر، چرا این دوست را دشمن می‌دانید؟ این کار را نکنید.

برداشت: به نظر می‌رسد که اگر می‌نوشی، پس چرا در مورد کسی که مست است، دهانش را خشک می‌کنی؟ این کار را نکن.

برداشت: به نظر می‌رسد که عشق یا جذابیتی در دل ما به وجود آمده که مانند تیر مستقیم به سمت ما پیش می‌آید. پس اگر این احساس به سوی ما می‌آید، نیازی به تلاشی برای هدایت آن وجود ندارد.

برداشت: به نظر می‌رسد که تو در سکوتی عمیق به سر می‌بری و من نیز در این سکوت غرق شده‌ام. خواهش می‌کنم هر مویی را به عشق زبان نزن، زیرا این کار را نکن.