غزل شمارهٔ ۲۰۵۱

برداشت: تو را می‌بینم که قصد آزار داری، ولی ای کاش این قصد را عملی نکنی. و همچنین، ای کاش تصمیم به سرزنش و جدایی ما نگیری.

برداشت: در دشت غیرت، مانند شیری خشمناک که در خون خود غوطه‌ور است، ایچشمان من، چرا اینگونه به من نگاه می‌کنی؟ لطفاً این کار را نکن.

برداشت: اگر قسمت خوشبختی‌ام را مثل قلمی که به خط می‌افتد، خراب می‌کنی، پس مرا به حال خود بگذار و مثل دال که دو روی متفاوت دارد، دوگانگی در سرنوشتم ایجاد نکن.

برداشت: تو تجلی تمام نعمت‌ها و بخشش‌های خدا هستی، از خودت فاصله بگیر و باعث نشو که قهر خدا به تو برسد.

برداشت: عشق و مهری که میان تو و دل من برقرار شده است، چقدر نمی‌توانی این ارتباط را از هم جدا کنی.

برداشت: آن شخصی که به مقام و جایگاه بالایی رسیده و ظاهرش زیباست، چرا خودت را به خاطر غم و ناراحتی به زحمت می‌افکنی؟ بی‌فایده است.

برداشت: بنده‌ای که از روشنایی تو جدا شده است، مانند ماه نو می‌ماند. پس از جدایی او، از غم و اندوه دو برابر نشوید.

برداشت: اگر کسی کافر یا مؤمن باشد و به خاطر تو کشته شده باشد، بر آن کافر که به خاطر تو شهید شده چه فشار و سختی می‌آوری؟ دست از این کار بردار.

برداشت: بی‌خبر و بی‌صدا مانند موسی باش و مانند عصا ساکت بمان، چون کوه طور، چرا فریاد می‌زنی؟ این کار را نکن.