غزل شمارهٔ ۲۰۵۰

برداشت: ای جانم، باده بیاور و بخت مرا کامل کن، زندگی‌ام را خوشبخت و سرشار از شادی کن.

برداشت: زهره (سیاره زهره) در حال کمین است، و کنیزکی که در میخانه و محفل توست، مانع کسوف (تاری) دل می‌شود. تو مه را مطیع خود کن و آن را به خدمت بگیر.

برداشت: مانند عیسی که از آسمان غذا می‌آورد، تو نیز به مردم نان و سوپ برسان و آنها را سیر کن.

برداشت: یک مشت خاک خشک را با نفس گرمت زنده کن و یک گدا را با احترام و بزرگی رفتار کن.

برداشت: این چهره‌ی زیبا را شاد و خندان کن و زندگی ناپایدار مرا به زندگی‌ای همیشگی تبدیل کن.

برداشت: ای شوقی که در هر لحظه به سر عاشقان می‌زنی، لطفاً با ذوق و شوق خود، هر مقام و موقعیتی را برای ما به مقام و منزلت تبدیل کن.

برداشت: اگر در آن خانه جامی نباشد، مثل این است که آن خانه وجود ندارد. ما خانه‌ای ساخته‌ایم که نور و زندگی دارد، تو هم باید به فکر تهیه جام و نوشیدنی باشی.

برداشت: ما به خاطر محبت تو مسئولیت‌های زیادی داریم و این باعث شده که دل‌هایمان در حیرت بمانند که چه باید بگویند و چه تصمیمی بگیرند.

برداشت: سکوت کن، چرا که دوست تو پاسخگوست. بدون نیاز به سال‌ها انتظار، از لطف او بهره‌مند شو و صحبت را رها کن.