غزل شمارهٔ ۲۰۴۷

برداشت: به خاطر تو به سوی رنگ و روی تو می‌آیم، ای دوست. بوی آن چیز را به یاد می‌آورم که در دل از دوست مهربانم، خالی و بهانه‌جو شده است.

برداشت: چهره‌ات مانند خشم آفتاب می‌درخشد و باعث شده که کمرم خم شود و سینه‌ام مانند آسمان از غمی عمیق آبی و کبود باشد.

برداشت: از چشمان جالب و فریبنده‌ات که با خشم به من می‌نگری، مثل این است که هر بار که نگاهم می‌کنی، صدها قامت به صورت خمیده مثل تیر کمان بر زمین می‌افتند.

برداشت: از اینکه به خاطر پرسش‌های من، لب‌های تو را به خشم بسته‌ای، من جانم از غصه در عذاب است، نه می‌دانم که این حال به خاطر قلبم است یا زبانم.

برداشت: ای مهربانی، لطف تو را خواستارم که به من نردبانی بدهی تا به اوج مقام و قدرت برسم؛ اما این لطفی که به من رسیده، خود به نوعی نردبان شکسته و آسیب‌دیده است.

برداشت: این ناله و فریاد من به خاطر خدا نیست، بلکه به خاطر توست که هر لحظه در ذهنم می‌روی و می‌آیی، تویی که ارزش هزارانی جان را داری.

برداشت: به یاد داشته باش، ای عشق من، که تو یک شب از من خواستی که نشانی از عشق و دلخوشی‌ام به تو بدهم، همان نشانی که حکایت از درد و رنج جان من دارد.

برداشت: ای دوست، قسم به آن شبی که موهای تابدار تو را بر گردنم انداختی و مرا مست و شاداب به خود کشاندی.

برداشت: تا زمانی که زندگی پربار و خوشبختی در جریان است، دو رشته مو مانند چمنزار و گوی دل به بازی ادامه می‌دهند.

برداشت: عدل و انصاف به اندازه‌ای با ارزش است که اگر در تبریز، شهری در ایران، مستقر شود، می‌تواند روشنایی را به آسمان ببخشد و تمام جهان را به حیرت بیندازد.