غزل شمارهٔ ۲۰۴۵

برداشت: تو همانند آب زلال و شفافی، نگذار قلبت در این دنیای پر از آلودگی و غم گرفته شود. دل خود را پنهان نکن و اجازه نده که آن را آلوده به نگرانی و غصه کنی.

برداشت: نیکوکاران در اطراف تو نشسته‌اند و به تماشای تو می‌پردازند. بنابراین، خودت را و دل خودت را از عزیزانت شرمنده نکن.

برداشت: دل فریاد می‌زند که برای عشق خود را رها کن و اگر به جانت لطمه‌ای نزنید، دل را آرام نکن.

برداشت: اگر مس را به طلا تبدیل کنند، این کار هنر و دانش دیگری است. هر آنچه که تو انجام می‌دهی، نمی‌تواند مس را به طلا تبدیل کند. پس نگران نباش.

برداشت: این دوستی و نزدیکی که بین من و تو بود، اکنون به دوری تبدیل شده است. اگر دلی از من دور شده باشد، این جدا شدن برای سی سال به طول خواهد انجامید. پس تو باید از این دوری بیش از حد نترسی و در کارهای خود دست به افراط نزنید.

برداشت: چیزی که در زیر هاونی که آسمان‌ها را فرم می‌دهد، سابیده شده، این سرمه نیست. پس چشم خود را از آن رنگ نزن.

برداشت: در هر مکانی که بروی، با هیاهو و شلوغی رو به رو می‌شوی. بنابراین بی‌معطلی و بی‌کار ماندن، روز تو را به هدر نده.