غزل شمارهٔ ۲۰۴۳

برداشت: بهمن (ماه آخر زمستان) به ما گفت که هیزم جمع کن، زیرا اگر در گرمای دی (ماه قبلی) کاری نکردی، سرما در هر دو ماه بر ما سخت خواهد گذشت.

برداشت: زمانی که سرما شدت می‌گیرد، هیزم را در آتش بگذار، و اگر با دیدن آتش احساس تردید کردی، بدان که هیزم بهتر است یا جسم تو.

برداشت: عشق به خدا باعث می‌شود که هر چیز زودگذر و فانی به آتش تبدیل شود. این آتش، تزکیه کننده و پاک کننده است و نقش‌هایی که در این دنیا وجود دارند را می‌سوزاند. ای جان پاک و با فضیلت، این فرآیند به تو یادآوری می‌کند که تمرکز بر عشق و حقیقت است.

برداشت: تا زمانی که نتوانی صورت‌ها و زیبایی‌ها را از بین ببری، روح تو بی‌حالت و دل‌زده خواهد بود، همچون بت‌پرستانی که از فصل بهار دور مانده‌اند و ایمان ندارند.

برداشت: در عشق مانند آتش باش، اما همچون نقره که دلشاد است. همچون فرزندی از خلیل، آتش وجود تو خانه‌ات است.

برداشت: با دستور خداوند، آتش به جلوی مردان خواهد آمد، همان مردانی که در میان گل‌ها، رزها، ریحان‌ها، بیدها و سوسن‌ها قرار دارند.

برداشت: مؤمن با ایمان می‌داند چگونه بر آتش خود صبر کند و در آتش وجودش سوزشی باقی نماند. او مانند ماه روشن می‌ماند که نور و درخشش خود را حفظ می‌کند.

برداشت: بچه‌ها! به شگفتی‌های این دنیای جادو اشاره می‌کنید که در آن آرامش به وجود می‌آید. مانند آتش که توانایی دارد آهن را ذوب کند، این جادو نیز می‌تواند تغییرات عمیقی ایجاد کند.

برداشت: پروانه از روی آتش بخار خود را به نمایش می‌گذارد و به شکلی شبیه روزنه‌ای در می‌آید.

برداشت: در میدان نبرد، وقتی تیرها و نیزه‌ها به حمزه (یک شخصیت شجاع) پرتاب می‌شود، مانند گلی که در باغچه می‌شکفد، به او آسیب نمی‌زند. هیچ‌کس نمی‌تواند به خود armor بپوشد تا از خود محافظت کند. این نشان‌دهنده‌ی شجاعت و قدرت حمزه است که در برابر خطرها و آسیب‌ها ایستادگی می‌کند.

برداشت: فرعون همچون شیء در آبی که در حال غرق شدن است، در مکان خود محصور شده و در مقایسه با موسی که همانند روغن بر روی آب قرار گرفته، به چشم می‌آید.

برداشت: اسب‌های بارکش، با اختیار و انتخاب خود، بار سنگینی را بر دوش می‌کشند و در عین حال، فضولات دیگر اسب‌ها را نیز جمع‌آوری می‌کنند.

برداشت: اگر لک‌لک در آسیاب معنا بر گردد، دلیلی ندارد که فقط از موزونی خاص بپردازد، بلکه می‌تواند به آب نیز برگردد. در واقع، به این معناست که گاهی به جای تکیه بر یک منبع خاص، می‌توان از جنبه‌های مختلف بهره جست.

برداشت: ای برادر، وقتی گندم از دلو به آسیاب بریزد، نرم و خوشبو می‌شود و آسیاب آن را تبدیل به آرد می‌کند.

برداشت: توجه کن که تو با حرص و غفلت خود در این دنیای پر از چرخش و بی‌نظمی، در حال از دست دادن فرصت‌ها هستی. پس بهتر است مراقب باشی و راه درست را پیدا کنی.

برداشت: من زندگی‌ام را با کلام و سخن گرم می‌کنم، اما نه به خاطر گفت‌وگو، بلکه به خاطر حضور و ذات شمس تبریزی، که همچون معدن زروشن است.