غزل شمارهٔ ۲۰۴۲

برداشت: ای سنگدل، تو می‌توانی جانم را به دریایی پر از گوهر تبدیل کنی. ای زلف شب، در نیمه‌های شب سحر، زیبایی‌ات را نمایان کن.

برداشت: دل و جان را در عشق به یاد بیاور و با نغمه‌های شیرین، نی‌های خاموش را با آن عطر شیرین پر کن.

برداشت: تو در قلب و ذهن خود دریایی از اطلاعات و تجربه‌ها داری، پس برای کسانی که نامحرم هستند، به گونه‌ای رفتار کن که آن‌ها نتوانند به این دنیای روشن و پر از معنا راهی پیدا کنند.

برداشت: از دل‌های خونی که عشق را حس می‌کنند، برای عاشقان یک غذا تهیه کن.

برداشت: بسیاری از راه‌ها را امتحان کردند تا روح‌ها را به آرامش برسانند، اما به نتیجه نرسیدند. ای خداوندی که مشکل‌گشا هستی، یک روش تازه و متفاوت ارائه بده.

برداشت: پرندگان آب و گل، بال و پر خود را برای زیبایی به گل تقدیم می‌کنند؛ پس تو هم ای پادشاه خوشبختی، پرهای برف‌مانند خود را در سفر به سوی موفقیت ببر.

برداشت: برای دیدن آن پری زیبا باید همانند دیو، راه را بپیمایی و هنگامی که او را در آغوش می‌گیری، احساسات و دل‌باختگی‌ات را مانند زر خالص بساز.

برداشت: هر چه نشانه‌ای از دلیلی به تو رسید، نگران نباش و با رفتار تند آن ماه را به خوبی درک کن و مراقب باش.

برداشت: پای ملخ که مایه حیات است، مانند مور در برابر او قرار دارد. در پیشگاه سلیمان، در هر راهی، جمعیت را به هم بیاورید.

برداشت: دریای تلخ زیر گنجی از گوهرهاست، آن بی‌بهره از زیبایی را کنار بگذار و به آن ارزش نده.

برداشت: اگر می‌خواهی از زهر مار بگذری، باید از مهره‌اش عبور کنی. یعنی برای فرار از آسیب‌ها و مشکلات، باید به درکی از آن‌ها برسیم و از آن‌ها عبور کنیم.

برداشت: اگر می‌خواهی به خوشبختی و عیش واقعی دست یابی، باید به نور و حقیقتی که در وجود دوست و سرچشمه‌های نورانی نهفته است، روی بیاوری و زندگی‌ات را در سایه آن حقیقت بسازی.