غزل شمارهٔ ۲۰۳۹

برداشت: بیدار نمان و برو بخواب و مرا تنها بگذار؛ من‌ِ مست و شب‌گرد و پردرد را تنها بگذار.

برداشت: ماییم و امواج خروشان سودا و درد که شب و روز بر ما می‌تازد و در این بلا تنها مانده‌ایم؛ خواهی بیا ما را ببخش، خواهی ما را رها کن و ستم کن.

برداشت: از من بگریز تا تو هم مانند من در بلا و درد نیفتی، راه سلامت و عافیت را بگزین و راه بلا را بگذار و مگزین.

برداشت: تنها همراه من در گوشه ی غم و تنهایی اشک چشم است، آنچنان اشکی که که با آن صد آسیاب را میتوان چرخاند. (آسیاب آبی، قدمتی باستانی دارد که از آن برای آرد کردن گندم یا روغن گرفتن از گیاهان استفاده میشود)

برداشت: ما را یار خیره‌کش و بی‌رحمی است که دلی سنگ و سخت همچون خارا دارد؛ می‌کشد و کسی هم نمی‌تواند از او خون‌بها بخواهد.

برداشت: بر شاه زیبایان و خوب‌رویان وفا و مهرورزی واجب و تکلیف نیست؛ پس ای عاشق بی‌بهره و زردروی، تو صبر کن و وفا کن.

برداشت: این درد، دردی‌است که غیر مردن دوایی ندارد؛ پس من چگونه به‌تو بگویم این درد را درمان کن؟

برداشت: در خواب و رؤیا پیر دانایی را دیشب در کوی عشق دیدم، با دست به من اشاره کرد که سوی ما بیا.

برداشت: اگر خطرها و بلاها در راه تو هستند مترس و بیم مدار که عشق همچون زمرّد از تو محافظت می‌کند؛ با برق آن زمرد اژدها را بران و دور کن.

برداشت: بس کن که من بی‌خود و مست هستم، اگر تو هنرفزایی تاریخ بوعلی را نقل کن و تنبیه بوالعلا را بخوان.