غزل شمارهٔ ۲۰۳۸

برداشت: از صدای زنگ لشکر، دل لشکر پر از هیجان شد. ای مرد با افتخار، با شجاعت به میدان برو و از این نشانه شروع کن.

برداشت: هنگامی که آتش عشق در دل شما شعله‌ور می‌شود، به هر چیزی مانند هیزم ملحق می‌شود. بنابراین، هر جا که بروی، با خود این آتش را به همراه داشته باش و آن را در حالت‌های مختلف برافروخته نگه‌دار.

برداشت: با تو کوشد یعنی با تو بجنگد

برداشت: هر تیر که از تو پرتاب شود، می‌تواند هفت آسمان را بشکافد. ای قابی که مانند قوس است، تیر خود را بر پشت سپر بزن.

برداشت: «دست بر سرش نه» یعنی با او مهربان باش و در سایه‌ات بگیر

برداشت: اگر جانی که به عشق تو می‌سوزد، بخواهد بار دیگر تازه و نو شود، باید خود را در حوض کوثر غوطه‌ور کند.

برداشت: از شراب لعل (قرمز) می‌فروشد و جهان را سرمست می‌کند. به باغ زهره (یعنی معشوق) نگاه کن و چنگ (ساز) او را بر روی جام و لیوانش بنواز.

برداشت: ای شمس حق تبریز، هر کسی که به نور ایمان دست نیابد و منکر آن شود، باید بداند که روح کافر او از آن نور محروم است.