غزل شمارهٔ ۲۰۳۷

برداشت: وقتی که جان تو را می‌گیرند، مرگ با تو مانند شکر می‌شود. مرگ در کنار تو از زندگی شیرین‌تر است.

برداشت: این ظرف را بردار زیرا باغ آفرینش و حیات، از رحمت خداوند است و اگر آتش هم باشد، زندگی و حیات را از بین نمی‌برد.

برداشت: این سر علامت مرگ و آن سر علامت تولد است. از این سر کسی نمی‌میرد و از آن سر هم کسی نمی‌میرد.

برداشت: اجازه بده که روح و بدن تو در این دنیا به شادی و رقص مشغول باشند و از آن دور نشو، حتی اگر لحظه‌ای که در آن هستی شلوغ و پر از هیجان است، مردن را فراموش کن.

برداشت: به خداوندی ذات پاکش قسم، اگرچه گردونه زمان بر خاکش بگردد، لذت وصال او مانند حلوا است؛ حتی در مرگ نیز.

برداشت: چرا از جان خود فرار کنیم وقتی که جان دادن واقعی است؟ و چرا از گنجینه‌ای که طلاست فرار کنیم وقتی که مردن نیز به آن گنج نزدیکتر می‌کند؟

برداشت: وقتی از این قفس رها شوی، در باغی زیبا ساکن خواهی شد. زمانی که این صدف شکسته شود، مانند جواهر درخشان خواهد بود.

برداشت: وقتی که خداوند تو را فراخواند، تو را به سمت خودش می‌برد. مانند بهشت است که رفتن به آن زیباست و همچنین مانند کوثر است که مرگ در آن جا، حالتی دلپذیر دارد.

برداشت: مرگ مانند یک آینه است و زیبایی تو در آن منعکس می‌شود. آینه به ما می‌گوید که مردن، زیبا و خوش‌منظر است.

برداشت: اگر مؤمن باشی، شیرینی مرگت هم نشانه ایمان است، و اگر کافر باشی، تلخی مرگت نشان کفر است.

برداشت: اگر تو مانند یوسف زیبا و خوب هستی، آینه‌ات چنین درخشان است. و اگر نه، در همان آینه هم نمایشی از اضطراب و مرگ وجود دارد.

برداشت: سکوت کن، زیرا که سخن گفتن زیبایی همچون خضر جاودانی است. کسانی که از آب زندگی بهره‌مند نشده‌اند، در حقیقت کور و کر هستند.