غزل شمارهٔ ۲۰۳۳

برداشت: ای دوست، ابتدا ما را به عشق و محبت مداوم عادت بده و سپس همین عشق را به طور مداوم در دل ما بریز.

برداشت: ای جان، نه ما و نه خدمت ما هیچ چیزی به دست نمی‌دهد؛ تو خود آغازگر هستی و تو نیز همه چیز را به کمال می‌رسانی.

برداشت: ای کاش سرزمین آرامش ما به مکان ملامت و سرزنش تبدیل نمی‌شد و چه خوب بود اگر شکایت‌ها و انتقادها در آن سرزمین به آرامش برمی‌گشت.

برداشت: این مسیر هر چند ممکن است طولانی و دشوار باشد، اما با لطف و رحمت نامحدود او ما را به سوی مقصود نزدیک‌تر کن.

برداشت: تو ما را به بند کشیدی و فرمانبردار خود ساختی، پس ما را بزرگ و سرور قرار بده و او را بنده و خادم خود کن.

برداشت: خودت را در تقسیم نعمت‌ها، بین همه افراد جامعه قرار ده و نعمت‌های ویژه‌ات را به همه مردم برسان.

برداشت: هر ذره‌ای از وجود تو مانند یک خورشید دیگر است. حالا خورشید علم و فضیلت خودت را بر همه موجودات بتابان و آنها را رام و تسلیم کن.

برداشت: دعای ما را مانند شهد و شیر شیرین و خوشمزه کن و کسی را که به دعا آمین می‌گوید، دوست خود قرار بده.