غزل شمارهٔ ۲۰۳۰

برداشت: تو گفتی که حال من چطور است، به چهره ما نگاه کن. و اشاره کردی که خوشی من بدون وجود شما به این طعنه‌ها اهمیتی ندارد.

برداشت: گفتی که روزگارت خوش باشد و من هم به خاطر تو خوشحال می‌شوم. اما از آنجا که کسی جز تو برایم خوشحالی نمی‌آورد، بهتر است داستان دیگری سراغ بگیری.

برداشت: گفتی که از عشق خسته شده‌ام، چه می‌گویی؟ آن شخصی که عاشق نیست، می‌تواند داستان را کوتاه بگوید.

برداشت: در حالتی هستم که هم دچار آتش هستم و هم در آب. در جایی پناه می‌برم که خدایا، این درد و مصیبت را از من دور کن.

برداشت: تو با اظهارات بی‌پروایت ما را به خود جلب کردی و گفتی در روز اول از ما خواسته‌هایت را بخواه و از درد و مشکلات خود برای ما بگو.

برداشت: گفتی که از بی‌پولی و تنگدستی ناراحت شدم، پس زبانت را باز کن و جهان را پر از زیبایی و ارزش کن.

برداشت: تو گفتی که برای خدمت به من آماده باش، حالا به احترام من دست‌های رحمتت را به دور من بگستر.