غزل شمارهٔ ۲۰۲۸

برداشت: با وجود اینکه بارها در آتش مشکل نشستم و رنج‌های زیادی کشیدم، اکنون در آب وصال محبوبم غرق شده‌ام و به خوشی‌های عاطفی رسیدم.

برداشت: گفتم که از محبت‌های تو چنان غرق می‌شوم که تمام وجودم را پر کند، اما معشوق هنوز راضی نیست و دلش از من پر نشده است.

برداشت: گفت که قدم اول را در عشق محکم بردار و به عمق آن برو، چرا که این کار تا وقتی به عمیق‌ترین نقطه نروی، درست نخواهد بود.

برداشت: گفتم ای جان، سر من به پای تو است، اما چشمانم را آرام کن و بگذار که این بار تا گردن در محبت تو غرق شوم.

برداشت: او گفت: تو کم از خارها هستی، زیرا که انتظار گل‌ها در زمین وجود دارد؛ آن خار نُه ماه در خاک بود و تا گردن رشد کرده است.

برداشت: گفتم خار چه چیزی است که به خاطر گلستان تو، مانند گل در خون نشسته‌ام، تا جایی که به گردنم رسیده است.

برداشت: او گفت: با عشق از این دنیای پر از درگیری آزاد شدی، جایی که همیشه برایش زحمت می‌کشیدی و به سختی غرق در مشکلات بودی.

برداشت: اگرچه از دنیا و مسائل آن بی‌زاری، اما از خودت جدا نیستی و این جدایی از خود، عیب و ننگی برای توست که تا عمق وجودت را در بر گرفته است.

برداشت: فریب و تزویر را کم کن و به دام نیفت، زیرا کسی که فریبکار باشد، تا زمان طولانی در دام می‌ماند و نمی‌تواند خود را نجات دهد.

برداشت: این دنیا مانند دام است که بسیاری از پادشاهان و شخصیت‌های بزرگ به دام آن افتاده‌اند و مانند سگ‌هایی در مردار به اسارت درآمده‌اند. آنها در این دنیا گرفتار شده‌اند و نتوانسته‌اند از آن رهایی یابند.

برداشت: این جمله به توصیف دام یا تله‌ای می‌پردازد که بسیار جالب و عجیب‌تر از آن است که انسان‌های بی‌عقل و نادان نیز در آن گرفتار می‌شوند، حتی تا حدی که کسانی که خود را باهوش و زیرک می‌دانند نیز در آن به دام می‌افتند. در واقع، این تله توانایی فریب و گرفتن افراد را دارد، حتی اگر آنان خود را آگاه و هشیار تصور کنند.

برداشت: دیگر از حرف زدن دست بردار، زیرا آن لحظه‌ای که صحبت تمام می‌شود، نزدیک است و تا زمانی که به آخرین نقطه نرسیده‌ایم، نمی‌توان دریافت که چه می‌توان گفت.