غزل شمارهٔ ۲۰۲۷

برداشت: ای انسان‌ها، باطل را به نان خود نزنید، زیرا که نان، زندگی شماست. و ای انسان‌ها، بر جان خود مهر نزنید، زیرا جان شما با ارزش‌تر از آن است که آسیب ببیند.

برداشت: حیوان تنها به دنبال علف است و بیشتر از آن نمی‌فهمد. انسانی که فقط به دنبال جواهراتی چون عقیق و مرجان باشد، در واقع همانند آن حیوان است.

برداشت: درختان و باغ‌های مختلفی وجود دارند؛ برخی از آن‌ها در خواب و خاموشی به سر می‌برند، در حالی که برخی دیگر شکوفا و سرزنده‌اند. این تصویر، به شکلی از وضعیتی اشاره دارد که در دربار پادشاهی جریان دارد.

برداشت: زندگی‌ها هنوز به کمال نرسیده‌اند و در مشکلات گرفتار شده‌اند، اما همزمان روح‌ها به اوج رسیده و مسیر را تا معشوق دنبال کرده‌اند.

برداشت: جان انسانی که سرشار از احساسات و تفکرات عمیق است، در آسمان بی‌نهایت و لطیف مانند ماه در موقعیت خاص خود، به آرامی و هماهنگی حرکت می‌کند.

برداشت: روحی مثل آتش دارم که تند و بی‌قرار و کوتاه‌عمر است و خوشایند نیست، مثل خیال شیطان می‌ماند.

برداشت: ای آقای من، تو چه حالتی داری؟ آیا انسان بالغ و زبردستی هستی یا هنوز ناپخته و خامی؟ آیا در نشئه و سرور مشغول نوشیدن هستی یا در میدان جنگ و مبارزه حضور داری؟

برداشت: روزی در صحرا، چشمم به فردی افتاد که در آسمان با شادی و سرمستی در حال رقص و حرکت بود.

برداشت: هر طرف که نگاه می‌کنم، صدای او به گوش می‌رسد، در حالی که او آرام و ساکت است. زندگی او همیشه شاداب و با طراوت است و من در حیرت از این همه زیبایی و معنای عمیق او مانده‌ام.

برداشت: من پرسیدم که در چه حالتی هستی؟ آیا تو روشنی هستی که از خیال و تصورات مردم دوری، یا مثل آفتاب درخشان؟

برداشت: گفت که قلبم احساس تنگی می‌کند و بدنم نیز احساس سبکی می‌کند. به محض اینکه از چهار میخ که در آن گیر کرده بودم، رهایی یافتم، پاهایم آزاد شدند.

برداشت: در اینجا می‌گوید که وقتی از امیر خواستم که در کنارم شاد باشد و به من کمک کند، به شدت تلاش کردم و خواهش کردم، اما او جواب داد که این کار ممکن نیست.

برداشت: گفتم که بیا و وعده‌ات را انجام بده و این ناز و ادا را کنار بگذار. چرا شاخسار سخاوت و لطف را باز نکنیم، آیا چیزی از آن محبت و بخشش کم می‌شود؟

برداشت: او گفت که من در کنار نای فنا شده‌ام و تصویری از خود را برای تسکین دردها و درمان‌ها به نمایش می‌گذارم.

برداشت: یعنی : گفتمش پنجاه بهانه (و دفع) آوردن برای تو که سخندان ماهری هستی آسان است

برداشت: شخصی به دیگری می‌گوید: «از کجا می‌توانی از ابتدا به این موضوع ایمان داشته باشی؟ تو هنوز به اندازه یک کودک هستی و فقط الفبای ابتدایی را می‌دانی. لوح را بردار و شروع به خواندن کن.»

برداشت: به او گفتم: "همین راه و روش را پیش بگیر، بسپار به دست این سرنوشت؛ که هرگونه بی‌مهری که نسبت به من دارد، من را با دوری خود از پا در می‌آورد."

برداشت: به سرعت از زبان دیگری صد پاسخ شیرین به من می‌رسد و من از یاد آن‌ها پریشان و مست می‌شوم.

برداشت: من خیلی اشک ریختم و مدت زیادی در حال مستی ماندم تا اینکه آن پادشاه (یا معشوق) از دل تنهایی خارج شد، همچون جان که از تصویر انسان بیرون می‌آید.

برداشت: از آن گفتگو در دل من جراحتی باقی مانده است که به خاطر خوشی‌های آن، این درد و رنج ارزش هزاران لطف را دارد.

برداشت: در این بیت سخن از مشکلات و دشواری‌هایی است که در درون انسان وجود دارد. این مسائل به گونه‌ای هستند که به راحتی قابل بیان نیستند و خیلی‌ها از گفتن شان ناتوان‌اند.