غزل شمارهٔ ۲۰۲۲

برداشت: ای ضرر و ای ضرر و ای ضرر، هوشیاری در میان غافل‌ها چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: اگر هوشیاری بیاید، راهی وجود ندارد، و اگر مست بیاید، در بحران‌ها و مشکلات گرفتار خواهی شد.

برداشت: اگر در طلب شراب (عشق) هستی میتوانی به جمع (جمع عشاق) وارد شوی ولی اگر به دنبال نان(به دنبال مال دنیا و لذت های دنیوی) هستی برو زیرا در اینجا کسی به دنبال نان نیست

برداشت: او تبدیل کرده نان را به معبود خود، آیا کسی می‌تواند در میان این معبودها وارد شود؟

برداشت: اگر به میانِ زیبارویان رود، روی شان را به چادر می پوشانند تا آنها را نبیند آن بی غیرت

برداشت: ما زیبایی و ظرافت را می‌خواهیم و به دنبال آن هستیم که مانند خودمان از زرق و برق و زیبایی، چه به صورت واضح و چه پنهان، بهره‌مند شویم.

برداشت: آن کس که زیبایی و جذابیتش را به پول و ثروت فروخته، در حقیقت بیشتر شبیه به یک زن فاسد است تا به حوریان بهشتی.

برداشت: تا وقتی که دل تو پاک و خالص نشود، حتی اگر در دنیا گنجی داشته باشی، ارزش زیادی نخواهد داشت.

برداشت: عارف پس از بیست سال عبادت و تامل، چشمان خود را از غبار دنیا پاک کرده و با اشک‌های خود به عمق معنادار زندگی رسیده است.

برداشت: قابل اعتماد شو تا به حریم عشق بروی و باید دهان خود ببندی و محرم اسراری باشی با دهن بستن (خودنمایی در طریق عشق هیچ چیزی نیست و لازمه سلوک دهان بستن است نه وراجی  برای خودنمایی)

برداشت: شمس تبریزی راه شرق را باز می‌کند، مانند زمانی که کسی دهانش بسته می‌شود و نتواند رازش را فاش کند.