غزل شمارهٔ ۲۰۲۰

برداشت: ای خدا، این وصال را از جدایی دور نگه‌دار و خوشحالانی که عاشق‌اند را نگران نکن.

برداشت: باغ جانت را همیشه شاداب و نشاط‌آور نگه‌دار و به فکر سرگمی‌های زودگذر و این بزم‌های مفرح نباش.

برداشت: چون فصل پاییز بر درختان رخنه می‌کند و برگ‌ها می‌ریزند، دل‌ها را آزار نده و مردم را بی‌نوا و حیران مکن.

برداشت: بر روی درختی که لانه‌ی پرنده‌ی توست، شاخه را نشکن و پرنده را از آشیانه‌اش نپرران.

برداشت: دشمنان را نابود کن و با جمع و شمع خودت بازی نکن، شادی را برای خودت حفظ کن.

برداشت: هرچند دزدان در روز روشن آشکارند و دشمنان هستند، اما به خواسته‌های دل آن‌ها اهمیت ندهید.

برداشت: این حلقه تنها محل توجه و جمع شدن دل‌ها و امیدهاست، پس نباید آن را خراب کنی.

برداشت: این طناب خیمه را نکش، چون این خیمه متعلق به توست، ای سلطان، این کار را نکن.

برداشت: هیچ چیزی در دنیا تلخ‌تر از جدایی نیست؛ هر کاری که می‌خواهی انجام بده، اما این کار را نکن.