غزل شمارهٔ ۲۰۱۹

برداشت: ای محبوب، تو دل مرا ربوده‌ای، اما قصد آسیب به جان من را نداشته باش. تلاش‌هایی که من برای تو کرده‌ام، تو نیز انجام نده.

برداشت: به دردهای من دقت کن؛ اگر درد تو روشن نیست، من درد خود را رها می‌کنم و به دنبال درمان نمی‌گردم.

برداشت: ایمان خود را به خاطر زلف و زیبایی یک کافر به خطر نینداز، حتی اگر آن زیبایی یک تار مو هم باشد.

برداشت: محبت و محبت‌ورزی خوبان گاهی به ظاهر به شکلی سخت یا بی‌رحم به نظر می‌رسد، اما در واقع این رفتارها بخشی از عادت‌های آن‌هاست. در نتیجه، اگر کسی به این عادات آشنا نیست، نباید نسبت به آن‌ها نیکی و احسان کند.

برداشت: هرچند که ما به مرگ خود راضی شده‌ایم، اما از اینکه به ما آسیب بزنی، لطفاً آرام‌تر عمل کن.

برداشت: زندگی ما وابسته به مرگ است و همانطور که مرگ خود را پنهان می‌کند، نباید بر آن خندید یا آن را بی‌اهمیت دانست.

برداشت: ای زلیخا، این تو هستی که عشق را به فتنه می‌آوری، یوسف را در زندان بی‌سبب imprisoned نکن.

برداشت: وقتی که نمی‌توانی با رندان و خوش‌گذران‌ها همراهی کنی، بهتر است که به آنها قول و وعده ندهی.

برداشت: ای عشق، لطفا شادی‌های خود را بر چشمان عاشقانی که به تو عشق می‌ورزند و نمی‌توانند تو را ببینند، نپاش.

برداشت: از کسی که پولی ندارد، طلبی نکن و به حرص و طمع خود به دارایی او آسیب نرسان.

برداشت: شب را مانند ستاره بسوزان و راهت را به طرف رهبران نرو.

برداشت: ای شمس تبریزی، فقط یک بار جلوه‌ای از زیبایی‌ات را نشان بده، تا همیشه تو را با محبوب نادیده نگیرم.