غزل شمارهٔ ۲۰۱۱

برداشت: تو ریشه جان‌های دیگرانی و باید جان خودت را از وابستگی‌ها آزاد کنی، تا بتوانی به حقیقت خویش دست یابی.

برداشت: اي کوهر گرانبها خودرادرديده ها اشکارکن سنک وکوهررادردست بگير وبقيه بتهارا بشکن

برداشت: ای آفتاب، از آسمان بتاب و نور خود را بر روی ستاره‌های آسمان بپاش، تا آنها را بشکنی و از نور خود پر نورتر کنی.

برداشت: به مردم یاد بده که از درون خود و عیب‌هایشان آگاه شوند و به جای قضاوت منفی درباره دیگران، به خودشان نگاه کنند و نقص‌های خود را بشکنند.

برداشت: با بیان ویژگی‌های بی‌نشان، به وضوح ماهیت بی‌نشانی را نفی کن و هر نشانی را که به آن اشاره دارد بشکن.

برداشت: روز را به جایی برسان که شب تاریک را نابود کند و بار گران پاسبان را از دوش او بردارد.

برداشت: شمس تبریز مانند آفتابی است که می‌تواند شعله جان را روشن کند و مانع خاموشی آن شود.