غزل شمارهٔ ۲۰۰۸

برداشت: ای ساقی، در این دوران به من شراب بده، زیرا عقل‌های مردم در این روزگار گرفتار شده و از دست رفته‌اند.

برداشت: انسان‌های خاکی با نوشیدن این شراب، به آسمان دست یافتند. ای شراب، تو مانند نردبانی هستی که ما را به آسمان می‌برد.

برداشت: از شراب بنوش و از غم دور شو، تا جانت را از زندان اندوه آزاد کنی.

برداشت: بدن مانند ریسمانی ذوب شده، روح در حال سرگردانی و حرکتی است که روی این ریسمان قرار دارد.

برداشت: وقتی که ساقی (معشوق) از ما روی برگرداند، در این ده هیچ‌کس نماند. فقط گرگ و گوسفند و ترکمان (شخصیت‌ها) باقی ماندند.

برداشت: وقتی به اینجا رسیدم، احساس می‌کنم که قلبم که غمگین بود، حالا شاد و شنگول شده و بغل‌های زیبای خیال در آغوشم است.